Ako ste pogledali film o Hačiku nisu ostali ravnodušni, a istinita priča o ovom primeru odanosti i tuge jednog psa za svojim vlasnikom izmamila je suze i onima najtvrđeg srca.
Hačiko je bio pas japanske pasmine akita, rođen u novembru 1923. godine na farmi u prefakturi Akita. Postao je poznat široj javnosti 1932. godine, nakon reportaže jednog japanskog novinara. Reportaža je govorila o psu koji godinama na železničkoj stanici čeka pokojnog vlasnika da se vrati sa posla.
Ova nesebična i predana ljubav psa prema čoveku počela je 1924. godine kada japanski profesor Hidesaburou Uenou dobija Hačika. Ueno je bio profesor na tokijskom univerzitetu, a na posao je svaki dan išao sa železničke stanice Šibuja, u blizini njegove kuće. Hačiko je dolazio na stanicu svaki dan u popodnevnim časovima kako bi sačekao Uena sa voza i zajedno su odlazili kući.
Godinu dana nakon što je Hačiko došao u porodicu, profesor Ueno je na poslu, u toku predavanja, doživeo srčani udar, usled čega je preminuo. Hačiko je i tog i svakog narednog dana dolazio u isto vreme na stanicu Šibuja, kako bio sačekao svog vlasnika.
Lojalnost i ljubav na delu od koje se slama srce!
Hačiko je skoro punih deset godina odlazio na stanicu i čekao da Ueno izađe iz voza i krene kući. Svi su ga poznavali i još za vreme njegovog života, u aprilu 1934. godine, na stanici je podignut njegov spomenik. Hačiko je preminuo početkom 1935. godine, a pronađen je ispred stanice. Njegovi preparirani ostaci i danas se nalaze u japanskom Narodnom muzeju nauke u Uenou u Tokiju.
Spomenik na stanici Šibuja je uništen tokom Drugog svetskog rata, ali je obnovljen 1948. godine. Na ovoj stanici se svake godine organizuje ceremonija u sećanje na ovog vernog psa velikog srca. U mestu Odate, na pedesetogodišnjicu osnivanja Udruženja za očuvanje akita pasa otvoren je i muzej posvećen Hačiku.
Priča o Hačiku ekranizovana je dva puta, a prvi je bio japanski film Hačikova priča iz 1987. godine. 2009. godine izlazi američka prilagođena verzija Hači.
Pročitajte još: ZANIMLJIVOSTI
